تحلیلی بر سود و زیان در بانکهای کشور
۱- منابع بانکهای کشور از دوحالت خارج نیست یا اینکه منابع مالکیتی هستند یا منابع وکالتی می باشند
۲- منابع وکالتی در واقع منابع سپرده های سرمایه گذاری می باشند که بانکها به مانده آنها سودی بعنوان سود علی الحساب پرداخت می نمایند این سپرده ها شامل سپرده های کوتاه مدت و بلند مدت می باشند
۳- منابع مالکیتی شامل حقوق صاحبان سهام و بدهیهای غیر از سپرده های سرمایه گذاری می باشند
۴- بانکها مکلفند منابع وکالتی در اختیار خود را صرف پرداخت تسهیلات و یا خرید اوراق و یا سرمایه گذاری ها و مشارکتها نمایند بعبارتی بانکها باید منابع وکالتی را به مصرف داراپی مولد برسانند و سود مصرف این منابع تماما متعلق به سپرده گذاران است و بانکها فقط حق دریافت حق الوکاله از سپرده گذاران بابت بکارانداختن منابع آنان دارند لذا اگر بانکی منابع وکالتی را که جذب نموده با بالاترین نرخ ممکن نیز به مصرف برساند سود حاصله متعلق به بانک نبوده بلکه کلیه عواید آن به سپرده گذاران تعلق گرفته و بانک فقط مجاز به دریافت حق الوکاله است
۵- بانکها می توانند منابع مالکیتی در اختیار خود را به هر مصرفی که بخواهند برسانند فقط باید اصل این منابع را در هنگامی که متعلق به دیگران (بدهی) است به صاحبان آنها مسترد نمایند بنابراین بانکها در برابر منابع مالکیتی مکلف به پرداخت سود نمی باشند در ثانی اگر این منابع را با بالاترین نرخ ها نیز به مصرف برسانند کل سود حاصله متعلق به بانک (صاحبان سهام) می باشد
۶-خب با مطالب فوق خیلی خیلی بدیهی است بانکها بدنبال جذب منابع مالکیتی باشند زیرا اولا سودی بابت این منابع نمی پردازند در ثانی هر چه از محل آن سود نمایند متعلق به خودشان است نه صاحبان منابع اما ماجرا این است مردم هم با توجه به شرایط اقتصادی بطور هوشمندانه دیگر وجوه شان را بطور رایگان (مالکیتی ) در اختیار بانکها قرار نمی دهند مگر اینکه مجبور باشند که بعدا این اجبار را توضیح خواهم داد
۷- پس منابع وکالتی چه سودی برای بانکها دارد ؟ بطور طبیعی مصرف این گونه منابع تنها سودی که دارد همان حق الوکاله است که در حال حاضر حداکثر می تواند ۲/۵٪ منابع تودیعی باشد لیکن بانکها از اینکه به هر حدی این منابع را گران بفروشند نفعی نمی برند
