دست نوشته اي براي سال ميمون؛؛::
در اين واپسين روزهاي پاياني سال ١٣٩٥ و با آرزوي سلامت و سعادت و سربلندي همه هموطنان عزيزم ، مطالبي در ٣ بخش و در وصف سال ١٣٩٥و در حد بضاعت و درك از شرايط و  تا قبل از آغاز تحويل سال ، ارائه مي دهم مخاطبم شخص يا گروه خاص نمي باشد و اما با اين مقدمه ، الان كه ساعت ١٥:٢٠ روز ٢٦ اسفندماه ١٣٩٥ است سراغ بخش نخست مي روم باشد كه مورد توجه قرار گيرد
 
بانكها از اين ميمون چه ها كه نكشيدند؛؛؛
بخش نخست - اپيزود اول :
سال ١٣٩٥ سال بسيار پرتنش براي سيستم بانكي بود زيرا در اواخر سال ١٣٩٤ دولت محترم در راستاي موفقيت هاي بدست آمده در خصوص كنترل نرخ تورم ، تصميم گرفت براي خروج از ركود حاصل  از كاهش تورم ، چاره اي بيانديشد كه آن چيزي نبود مگر كاهش نرخ سپرده ها و متعاقبا تسهيلات ، كه  مهمترين پيش درآمد شروع سال ١٣٩٥ براي بانكها شد . موضوعي كه بارها دچار نوسانات سينوسي شد بطوريكه اگر بانكي  كاهش نرخ را رعايت مي كرد بدليل عدم رعايت برخي بانكهاي ديگر و خروج منابع قبلا مصرف شده ، شكاف نقدينگي آسايشش را مي ربود و به تبع آن متضرر ميشد و اگر نرخ را رعايت نمي كرد باز هم بدليل عدم بازدهي مناسب در مصرف منابع گران قيمت جذب شده ، متضرر ميشد و بدين ترتيب ماجراي رعايت نرخ و عدم رعايت نرخ براي بانكها تبديل شد به انتخاب بين "بد" و "بدتر" .
و اين نوسان ناميمون تا اين لحظات كه فقط ٣ روز تا پايان سال ميمون را تجربه مي كنيم تداوم يافت . و آنكه اين اپيزود برايش خوش يمن و ميمون بود فقط برخي سپرده گذاران خاص بانكي بودند كه با ناز و منت وجوه خود را به بهاي بيشتر سپرده كردند.