تا سالهاي نه چندان دور كه هنوز نظام هاي تسويه الكترونيك راه اندازي و استقرار نيافته بود موضوع مديريت نقدينگي در بانكها ، محدود به مديريت پول فيزيكي بود بطوريكه مهمترين دغدغه هر بانكي اين بود كه بتوانند نياز مشتريان به وجوه نقد فيزيكي را در سطح هر شعبه خود مرتفع نمايند بمرور سيستم بانكي براي جبران كمبود نقدينگي از شبه پول بجاي پول استفاده نمود و اينچنين بود كه انواع چكهاي مسافرتي با نام ها و رنگهاي مختلف در شبكه بانكي رواج يافت و هرچند انتشار اين شبه پولها تابع و محدود به نسبت هاي خاص مالي بود ليكن بمرور زمان ، استفاده از شبه پولها نه تنها براي رفع نيازهاي بانكها به نقدينگي براي پاسخگويي به نياز مشتريان ، بلكه پرداخت تسهيلات بدون جذب منابع و با اتكاء با همين شبه پولها و بدون رعايت حد مجاز انتشار اين نوع چكهاي مسافرتي انجام پذيرفت و ميزان انتشار اين چكها در اندازه اي بود كه وقتي در شهريور ماه سال ١٣٨٧ ممنوعيت چاپ و انتشار اينگونه چك پول ها از سوي بانك مركزي ابلاغ گرديد حجم اين نوع چك پولها در جامعه به حدود ١٢ هزارميليارد تومان رسيده بود  كه مي بايست ظرف ٦ ماه بازخريد مي گرديد و بانكها با سختي فراوان در وضعيت نقدينگي خود توانستند اين چك پولها را از بازار بازخريد نمايند.