حسابداری بانکی

یکی از همکاران خوبم سئوالی در مورد ارتباط سرمایه بانکها با میزان جذب منابع آنها داشتند به نحویکه آیا بانکها با توجه به سرمایه شان باید منابع جذب کنند یا محدودیتی وجود ندارد؟

در پاسخ به این سئوال به نظر می رسد برای ناظرین بانکی ( بانک مرکزی ) مهم رعایت حد سرمایه می باشد بطوریکه این محدودیت هم در هنگام تاسیس یک بانک و هم در زمان حیات آن باید رعایت شود . در زمان تاسیس و با توجه به قوانین کنونی مبلغ 2000 میلیارد ریال باید بعنوان سرمایه اولیه برای تاسیس بانک از طریق سرمایه گذاران تامین گردد و در زمان حیات بانک نیز باید نسبت کفایت سرمایه رعایت شود .

در نسبت کفایت سرمایه اگر به فرمول دقت کنید در می یابید سرمایه بانکها همیشه باید 8% مانده تعدیلی دارائیها را ( دارائیهای موزون شده به ریسک ) پوشش دهد بنابراین سئوال اینجاست بانکها دارائیهای خود را از چه محلی تحصیل می نمایند ؟ جواب کاملاً مشخص است یا از محل سرمایه یا از محل دیون خود که همان منابع می باشد بنابراین نسبت کفایت سرمایه اهرمی محکمی می باشد و دیگر اینطور نیست که بانکی که مثلاً 1000 واحد سرمایه دارد از جذب منابع مشخصی به بالاتر منع گردد چون با رعایت نسبت کفایت سرمایه  به نوعی بانکی که منابع زیادی جذب نماید و مثلاً بسیار بیش از سرمایه اش باشد در اینصورت اگر آنها را به مصرف تسهیلات برساند سریعاً مخرج نسبت کفایت سرمایه افزایش یافته و نسبت کفایت سرمایه کاهش می یابد و مورد ایراد بانک مرکزی قرار خواهد گرفت اما اگر همین بانک منابع بیشماری جذب نموده اما در دارائیهای بدون ریسک سرمایه گذاری نماید هیچ اشکالی به آن وارد نیست
امیدوارم پاسخ قانع کننده ای داده باشم در ضمن اگر سایر عزیزان نظری در این ارتباط دارند حتماً ارائه فرمایند.